ฉันมาไกล

สวัสดีกระทู้แรกของปี 2015
และพรุ่งนี้จะเป็นวันคล้ายวันเกิดของเราและปะป๋า
เราก็จะอายุ 26 ปี เห้อ…อีกแค่ 4 ปีก็อายุ 30 แล้วสิ ไวจัง ยังหน้าเด็กอยู่เลย (คริ!)

อยู่ ๆ เราก็นึกเรื่องนึงได้
เรากำลังคิดว่า ในชีวิตของเรา เราได้ผ่านการไต่เต้าอะไรมาบ้าง
อะไรที่เรา keep going มาเป็นเวลานาน แล้วเห็นผล…
ตอนแรกคิดว่าไม่มี แต่คิดไปคิดมา เห้ย มีนี่หว่า
แล้วมันก็เป็นเรื่องที่เราก็ทำอยู่ เป็นเรื่องหลัก ๆ ที่เราทำเลยล่ะ แต่ดันมองข้ามไปได้
เส้นผมบังภูเขาจริง ๆ

แหม อินโทรนานไปไหม เมื่อไหร่จะบอกซักที
สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่า “ฉันมาไกล” ก็คือ “ภาษาจีน” นั่นเอง

เหตุการณ์ที่ทำให้เรานึกขึ้นได้ เกิดขึ้นเมื่อต้นปีกลาย
ต้นเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2014 เราไปประชุมวิชาการเกี่ยวกับภาษาจีนที่มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง
เนื่องจากเป็นนิสิตปริญญาโท ต้องการ proceedings จึงจะสามารถจบการศึกษาได้
เมื่อไปที่นั่น เราได้พบกับ “พี่เจน” ซึ่งเค้าตกใจที่ได้เจอเรา เพราะนึกไม่ถึงว่าเราจะมาไกลขนาดนี้

ย้อนไปเมื่อสมัยที่เรียนม.ปลายที่โรงเรียนวรนารีเฉลิม
เราเรียนสายศิลป์-คำนวณ ไม่ได้เรียนศิลป์-จีน
แต่ช่วงนั้นเราก็เกิดสนใจภาษาจีนขึ้นมา
เด็กรุ่นเราเดาไม่ยากหรอกว่าแรงบันดาลใจคงไม่พ้น F4 (แต่เราเป็นแฟนเพลง Jay Chou ด้วยนะ)

แรก ๆ ก็หัดอ่านพินอินจากเนื้อเพลงของ F4 ซึ่งไม่นานก็จับได้ว่ามีหลักการยังไง
ซื้อหนังสือมาเรียนด้วยตนเองบ้าง
แล้วก็ไปเข้าชมรมภาษาจีนที่โรงเรียน
เรารู้จักพี่เจนที่ชมรมนั่นแหละ
พี่เจนมาช่วยอาจารย์เตียงสอนภาษาจีน ตอนนั้นพี่เค้าพูดเก่งแล้ว
แต่เราจำไม่ได้ว่าพี่เค้าไปเรียนมาจากไหน เคยไปเรียนที่จีนหรือเปล่า จำไม่ได้เลย
จำได้แต่หน้าพี่เค้า ฮ่า ๆ แล้วก็เหมือนจะเคยคุย msn กันด้วย ถ้าจำไม่ผิด
อีกอย่างพี่เจนเค้ารู้จักกับอาจารย์สืบพงศ์ด้วย
แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก

พอจบม.6 เราก็เลือกเรียนที่อักษรศาสตร์ จุฬาฯ
ตัวเราเองชอบและถนัดเรียนภาษาอยู่แล้ว ทั้งไทยและอังกฤษ
ส่วนคณิตศาสตร์ก็เป็นแฟนเก่าไปตั้งแต่เจอตรีโกณมิติ
ตอนที่สอบติดอักษรฯ ก็ยังลังเลอยู่ว่าจะเลือกเรียนเอกอะไรดี
ระหว่างภาษาอังกฤษหรือภาษาจีน
เพราะภาษาอังกฤษเป็นรักแรก แต่ภาษาจีนน่ะเพิ่งคบกัน
เรียนไปเรียนมาใจก็เอนเอียงไปทางภาษาจีนมากกว่า
ด้วยเหตุผลหลัก ๆ สองประการ คือ
1.เด็กอักษรฯที่นี่ หลาย ๆ คนเป็นเทพด้านภาษาอังกฤษไปแล้ว ถ้าจะสู้ต้องไฟท์สุดชีวิต จากที่เรียนภาษาอังกฤษภาคบังคับตอนปีหนึ่งก็พอเห็นอนาคตว่าคงไปเป็นฐานของคนอื่น
2.อยากเรียนภาษาที่สาม เพราะคิดว่าเรียนภาษาอังกฤษมาพอสมควรแล้ว ต่อไปคงจะเรียนด้วยตัวเองได้ อยากเริ่มต้นเรียนภาษาจีนจริง ๆ จัง ๆ ที่นี่
นั่นแหละครับท่านผู้ชม
เราก็เลยเลือกเรียนเอกภาษาจีนตั้งแต่ปีสองเป็นต้นมา
พอจบป.ตรีก็ต่อโทด้านภาษาจีนเช่นเดิม ที่จุฬาฯที่เดิม

จากจุดเริ่มต้นเราแค่ชมรมภาษาจีน จนตอนนี้เรียน(จบ)ป.โทด้านภาษาจีนแล้ว
ก็ไม่แปลกใจที่พี่เจนจะตกใจที่เจอเราที่นั่น
คิดได้ดังนี้ก็นึกถึงเพลงของไมเคิล หว่อง
“ฉันมาไกล มาไกลเหลือเกิน”
อืม มาไกลจริง ๆ นะ ตั้งแต่ฟังเพลง 情非得已 ไม่เข้าใจเลยสักนิด
จนตอนนี้เข้าใจทุกคำ ทุกประโยค ร้องได้ทั้งเพลง
ตอนนี้ดูซี่รี่ส์ไต้หวัน ดูรายการช่องทีวีของจีนได้ มาไกลจริง ๆ

ต่อไปก็อยากสอนคนอื่นบ้างนะ
ตอนนี้เพิ่งจบหมาด ๆ
ขอพักแป๊บนะ

Advertisements

About liwan11

I'm ARTS / Chinese major/ Sunshine give me energy / Raining is my stage chorus / Books and movie take me to another world / Beautiful photos and good music relief my stress / Drawing is what I like ^^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: